Eigenlijk best goed voor de cd-aanwas die maandelijkse borrels met Henk, Jacq., en Oene in wisselende samenstellingen op de zondagmiddag. Ik ga meestal een uurtje van te voren even bij Concerto langs om in de 2e handsbakken te sneupen. Hierdoor is er bijna elk maand wel weer nieuwe aanwas. Deze zondag 3.

Up in Flames / Manitoba

Ik had van hem al een erg sterk cd-singletje en op Pitchfork e/o Brainwashed regelmatig tegen gekomen dus hup mee.  De muziek is electronisch maar heel natuurlijk klinkend met een goede dosis Beach Boys invloeden. Hierdoor is het lekker poppy en makkelijk in het gehoor. Zo doende is deze plaat ongemerkt vaak in de sleuf van de cd-speler terecht gekomen en een verrassende favoriet van het moment.

EP+6 / Mogwai | Adrian Sherwood Presents the Masters / Compilatie

Over deze twee plaat kan ik vrij kort zijn: tegenvallend. Mogwai grote naam heeft hier een stuk of wat ep-tjes bijelkaar verzameld. Postrock met één ongeïnspireerd stuk noisefeedback, misschien nog een paar keer proberen? Adrian Sherwood de man achter de knoppen laat hier een dwars doorsnede horen uit zijn archief. Leuk en vooral gekocht omdat ik maar geen 2e hands African Headcharge tegen kom en hier staat een nummer van hun, vandaar.

Een rustig maandje niet alleen niks bij A-Musik maar ook niks bij Concerto, geen zondagmiddag borrel deze keer. Maar ik moest voor wat kadootjes in Leiden zijn en tja daar hebben ze ook nog een paar platenzaken. Hier heb ik de volgende 2 platen gekocht:

Alles wieder offen / Einstürzende Neubauten

Daar ik een liefhebber van EN ben en omdat ik in Mei naar hun concert in de Melkweg ging vond ik dat ik ook de laatste cd van hun moest hebben zodat ik de nummers kon herkennen etc.  Het resultaat is nogal teleurstellend, er staat geen enkel echt uitsprekend nummer op, eigenlijk is het nogal saai. De hoes is natuurlijk wel weer goed dat gelukkig wel weer. Jammer, hopelijk weer eens beter.

… and the Ambulance Died in his Arms / Coil

Toch regelmatig mazzel hier bij de Plaatboef in Leiden 2e hands Coil!! Zo ook deze keer. Een postuum uitgebrachte live-registratie van een concert in Dublin. Het is vooral voor mij een herinnering aan de drie keer dat ik ze live gezien heb maar de uitvoeringen zijn intens. Jhon is niet dronken zoals hij zelf gedurende het concert ergens beweerd, dat scheelt natuurlijk, Zo’n opmerking is wrang als je weet dat hij niet veel later met zijn dronken kop thuis van de trap stuitert en aan de gevolgen daarvan overlijdt. Sterk.

Het was ook de maand van Sonic Acts XII. Één van de betere elektronische festivals in Paradiso of zelfs in Nederland nu het )Toonfestival) er niet meer is, helaas.  Eerste avond was gevuld door de Drone People, niet echt een band maar een avondvullende programma met o.a. C.M. von Hauswolf, BJ Nilsen en Mika Vainio. De eerste artiest begon met een laag sonoor geluid en daar vanuit bouwde hij zijn set degelijk op, na een minuut of 20 kwam artiest nr.2 op en begon mee te spelen waarna de eerste artiest langzaam zijn geluid afbouwde en daarna het podium verliet. In het kort een live mix van de verschillende artiesten. Ik was behoorlijk onder de indruk van de violist  C. Spencer Yeh en de overgang tussen Hildur Gudnadöttir (cello) en Mika Vainio. Deze laatste maakte het lekker af met de typische Pan Sonic sound.

Op de tweede avond ging verrassend mijn vriend Jacq. mee, waarvoor dank! Als eerste de “headliners” Cluster. Wel, dat was saai zeg. Ok, het zijn gerespecteerde artiesten met een groot verleden die mooi klanktapijten fabriceerden, maar waar gaat het heen? Hun achtergrond visual somde het goed op: een eindeloze loop van een mooi vakantiehuisje in Toscane waar iemand uit kwam om wat in de  tuin te werken. [ik herinnerde me toen dat ik 1 van de 2 ook eens heb gezien tijdens een )Toon) met precies hetzelfde euvel en een buslading gelovigen.] Dus daar gingen we maar weg en kwamen boven waar we nog een staartje van Bobby & Blumm mee pikten: intieme songs op gitaar en een keyboardje, mooi. Hoewel de vraag oprees: wat doen jullie hier op dit festival.

Hier na kwam de Keulse lolbroek Schlammpeitziger. Iemand die ik beslist wou zien vanwege het feit dat hij de helft van mijn alltime fav. Holosud was/is. Hij leek op een nerdie versie van John Travolta. De muziek is simpele melige electro-pop met dansbeat. De beeldbegeleiding was ook sterk bij elk nummer een even simpel als effectief filmpje die bij het tempo paste. [beat that Cluster!] Na afloop direct van hem zijn allernieuwste plaat gekocht, maar daarover straks meer.

Toen naar beneden voor mijn hoogtepunt: Signal!! Oftewel de 3 ceo’s van Raster-Noton: Carsten Nicolai, Frank Brettschneider en Olaf Bender. Heerlijk: visuals, sound, en volume alles klopt. Daarna nog heel even boven geweest maar daar stond Pita al de tent schoon te vegen met niets ontziende noise, dat was voor ons beiden toch net wat teveel en gingen redelijk voldaan naar huis. (foto’s via Flickr en de Sonic Acts website)

Op de eerste avond kwam ik thuis met:

Aleph-1

Een zij stapje van Carsten Nicolai, alleen wat label betreft niet wat muziek en vormgeving. Althans naar mijn smaak niet en gelukkig maar ook.

Skkull / The Skull Defekts

Waarom eigenlijk gekocht? Okay de beruchte labelsampler van Häpna, iDEAL en Kning Diskdie bij The Wire zat speelt hier weer een rol, de bandnaam en blijkbaar wou ik eens echte noise-plaat aanschaffen. Ik ben daarin niet teleurgesteld. Wil je er van genieten moet er  wel niemand thuis zijn en ook liever bij de buren niet zodat je het op een goed luid volume kunt afspelen want anders komt het niet tot zijn recht, of alleen in de auto maar daar is de installatie niet echt goed.  Maar als daar allemaal aan voldaan is kan ik er wel van genieten.

En op tweede avond kwam ik met het volgende thuis:

Plastic Star / Byetone

Een 12″; zo’n grote zwarte schijf met 3 remixen, gekocht vanwege een goede recensie in The Wire, ik zag die avond als 1 v/d 3 de artiest optreden. Goede dansplaat voor de meer avontuurlijk ingesteld club denk ik zo.

Schwingstelle für Rauschabzug / Schlammpeitziger

Direct na het erg leuke vrolijke concert zei Jo Zimmermann dat zijn nieuwste plaat uit is en nu ja nog niet officieel maar je kunt hem nu wel bij mij kopen! Jacq. stootte mij en zei dat ik dat moest doen en ik dacht zo van “ja, nauw euh, ok” Ik naar het podium in de kleine zaal van Paradiso en kocht deze plaat direct van de artiest!!  en hij is leuk deze plaat in al zijn rare eigenaardigheden volgens mij eigenbedachte woorden of dat Keulse dialect is erg raar. Komt zeker in mijn jaarlijstje van 2008.

Weer eens lekker zitten zitten winkelen van achter het buro en een paar dagen later lag dit weer vanuit Duitsland in de brievenbus.

Multila / Vladislav Delay

Heruitgave van zijn nu legendarische debuutplaat op het label Chain Reaction een dochter van Basic Chanel. En ja het klopt: heerlijk lome minimale techno van de bovenste plank zoals ik dat noem.

1000 Fragments / Ryoji Ikeda

Ook een heruitgave. Voor mij verrassend in zin dat het minder hars, zwart-wit electronica is dan ik van hem kende. Het begint vrij onschuldig met los sample werk en eindigt met het meer bekendere bliepbliep. Sterk ook om de ontwikkeling van deze Jappaner te volgen.

Life’s a Gas / Love Inc.

Tweede hands. Maar waarom dan wel? Het is Wolfgang Voigt en hier gebruikt hij eigenlijk voor het eerst het woord Gas maar nog niet echt als pseudoniem. Goede herkenbare plaat in die zin dat het hier de blauwdruk van het soort muziek op staat waarop later Kompakt het patent heeft maar dan al vele jaren eerder nml al uit 1995.

Verklighet & Beat / Eric Malmberg | Morning of My Life / A Taste of Ra

Maar even 2 plaatjes in 1 keer omdat ze allebei van mijn op dit ogenblik favoriete label zijn. De plaat van Malmberg heeft tja, euh het electronisch orgel in de hoofdrol! Heerlijk kamerbreed georkestreerde instrumentale popmuziek (een beetje rock, een beetje roll en ook wel kitsch maar steeds net niet over het randje) met een solerend orgel uitgevoerd door stel jonge Zweedse gasten. Heel leuk en ook heel erg goed. A Taste of Ra is totaal anders. Het is één lange track van meer dan 40 min die erg indringend en moeilijk is met een stem die ook al niet gemakkelijk is: een nogal dronken versie van Van Morrison. De track bestaat duidelijk uit verschillende gedeelten, beginnend en eindigend met piepende klarinetten, daar tussenin noise, pathetisch, over de top, akoestische popmuziek met strijkers etc. Ik geloof dat ik sinds ik hem heb aangeschaft nog maar 5x gedraaid, kortom weer niet een plaat die je eventjes op zet.

Jawel in dit nieuwe jaar meteen met Da Big Boys een borrel wezen pakken in ons stamcafe Het Loosje maar daar voor even snel langs Concerto, dit keer een nogal magere oogst: slechts 1!

Norwegianism / MoHa!

Maar wat voor 1! Free noise jazz en dan hard, is het in het kort. Nee, geen plaatje die je moet opzetten terwijl je een potje zit te klaverjassen met vrienden, wanneer dan wel is dan de volgende vraag. Meestal zet ik zoiets op woensdag of donderdag wanneer ik alleen thuis ben of nog beter op dinsdagochtend in de auto op weg naar werk. Kan ik het ietwat harder zetten dan anders. Best fijn om zoiets hebben en ik heb een zwak voor de hoesontwerpen van Kim Hiorthøy.

Toch nog wat kunnen aanschaffen op de val reep van 2008. Op de dag dat ik heerlijk samen met Marc aan het shoppen zijn geweest konden we ook nog heel even bij Concerto langs. Gelukkig had ik binnen vijf minuten mijn buit al binnen!

Tierbeobachtungen / Jan Jelinek

Niet het meest dansbare werk van onze Jan! Dit is toch meer een ambient werkje maar wel goed, vooruit niet onaardig. Nu ik dit type kan ik mij de plaat niet echt voor de geest halen, kortom niet slecht maar ook niet memorabel.

Box of Dub 2

Nog geen maand uit, verse recensie in The Wire en toen al 2e hands. Weinig ouderwetse dub meer allerlei nieuwerwetse dubstep en aanverwanten. Wel ok op dat laatste nummer Sublemonal van Skream na: da’s niks.

Deze twee maanden aardig los gegaan bij A-Musik. Dat kwam eigenlijk doordat de platen van Burial en Akron/Family nog al lang op zich deden wachten, dus mijn bestelling in Oktober maar opgedeeld en toen had Georg ook nog eens leuke tweede hands aanbiedingen. De postbode kwam met het volgende pakket aan de deur.

Silencer / Senking

Tja, zoals ik in een vorige post al vermeld had dat ik aardig wat platen van deze man bezit zonder dat ze super zijn, vreemd maar waar en dus toen ik zijn eerste die uitkwam op zijn eigen label tweede hands werd aangeboden twijfelde ik niet: hup in de winkelwagen er mee. Nu kan ik alles achter elkaar draaien en zo zijn ontwikkeling ontdekken, mmmm, ah wel het is een idee en mogelijkheid. Van deze plaat kan ik me ook herinneren dat ik hem tentijde dat we in St. Albans woonden ook al eens in mijn handen heb gehad en toen niet gekocht heb. In ieder geval hij is goed en heel opvallend er staat een minidisk speler op de hoes!

Milieu / Tape

Ongelooflijk dat iemand deze plaat weg doet. “Rideau” hun plaat uit 2006 stond in mijn jaarlijstje. Die had ik tijdens mijn bezoek aan A-Musik gekocht en later baalde ik behoorlijk dat ik niet meer van hun toen der tijd gekocht had dus ik twijfelde niet: en klik! Ik geloof dat ik hem zelfs beter vind en dit jaar komt er weer een plaat van hun uit. Nu nog eens live meemaken. Wat zeg ik, ik wil een komplete Häpna avond!

Gästhamnar / Patrick Torson

Tja, vooral vanwege het feit dat het een 3″ cdtje is, het label en ook nog eens een mooie hoes en dat allemaal ook nog eens voor een beschaafde prijs. Wat de muziek betreft die is ok.

Shy Noon / Sack & Blumm

Hun eerst langspeler op de voorloper van het Sonig-label stamt alweer uit 2000. Bizarre naïve instrumentale miniatuurtjes waarbij de Franse Hoorn van Ziegler fraai combineert met vervreemdende elektronica. Kortom typische Kölnische Elektronica aus die Griechenstrasse: denk Mouse on Mars, Groenland Orchestra, Schlammpeitziger etc.

Jag fick feeling / Anna Järvinen

Wat een labelsampler met je kan doen.  Niks niet wereldschokkend maar heerlijke Zweedstalige licht melancholisch popmuziek op dit toch anders overduidelijke experimentele label. Het klinkt ook allemaal zo makkelijk. Nu vraag ik me toch af of dit soort muziek ook in Nederland wordt gemaakt en of ik het dan ook zo goed vind omdat ik dan de teksten kan verstaan en nu niet. Nu is het lekker exotisch en vind ik het goed.

Love is Simple / Akron/Family

De meest enthousiaste band in de wereld is weer terug. Van de hak op de tak vol er tegen aan rockmuziek met samenzang. Heerlijke naïve tekst/titel natuurlijk maar het wordt met zo een bravoure gebracht dat je er zelf in gaat geloven. Ik heb de “special edition” gekocht jawel met bonus-dvd waar nummers uit verschillende concerten staan. Niet alleen zie je de band het publiek laat mee zingen en gebaren maken maar voor ons bankzitters in Europa is het ook leuk om te zien waar en hoe kleine bands optreden in de USA.

Karhunainen / Uusitalo

Het techno-pseudoniem van Vladislav Delay wat ook al niet zijn echte naam is. Hij is druk bezig de laatste tijd. Maar goed deze plaat is heerlijke dans/techno met hier en daar een nummer die wringt: hangt tegen dansbare aan en je verwacht ook dat het die stap ook maakt maar het lekker niet doet, maar dat maakt het ook spannend. Trouwens zelfs mijn zus vond het goed waar ik wel wat door geschokt was. Goed, nu weer eens wachten op een Luomo?

Untrue / Burial

Nog beter dan zijn eerste! Echt waar. Met meer zang minder regen en dromiger.

Allemaal brandnieuw spul via Der Georg in Köln. Wat een platenzaak, zij is maar klein en dus is de voorraad klein en heb ik zo nu en dan pech en moet ik wachten voordat de nieuwe lading weer bij binnen is. Maar de communicatie daarover is prima. Zo ook deze keer.

Size & Tears (Alice in Wonderland) / Tba ; The Other / Tusia Beridze

Ik blijf haar een wonderlijke artieste vinden. Dit keer eigenlijk een driedubbelaar op de markt brengen opgedeeld in 2 delen elk met een eigen titel en onder 2 namen. Ook nog eens in kompleet niks zeggende hoezen: wit met zwarte letters en omgekeerd. Is wel goedkoper dus dat zal één van de redenen zijn. Op ‘The other” staat op het label 3 sterretjes zoals op de dubbel-cd respectievelijk 1 en 2 sterretjes staan daarom en omdat het tegelijk is uitgebracht moet ik het toch als één geheel bekijken en bespreken. Laat ik met de dubbel-cd “Size & Tears” beginnen uitgebracht onder de naam van Tba. Wat is het? Ik krijg er geen vat op, het lijkt bijna meer op een soort schetsboek of dagboek met muzikale aantekeningen van Tusia. Het voelt allemaal zeer persoonlijk aan. De éne keer klassiek aandoende track en de volgende voelt weer meer aan als techno met zo nu en dan haar melancholische zang of vervreemdende klank tapijten. De derde plaat is veel coherenter en is wat meer dansgevoeliger. Ik ben er nog niet over uit net zoals bij de vorige platen die ik van haar heb. Vervreemdend op een zeer persoonlijke manier.

We are Him / Angels of Light

Al de recensies waren lovend en de vorige platen vond ik ook goed, maar het lukt mij niet met deze. Ik weet niet waarom te dwingend of zo? Ik ben trouwens ook nog bij een solo-concert van Michael Gira in de bovenzaal van Paradiso geweest. Dat was wel weer goed. Het is mijn hardste akoestische concert ooit geworden. Zijn houding lijkt arrogant maar zo op het podium is hij aardig en kan de boel goed aan elkaar praten. De songs kwamen uit zijn hele oeuvre dus ook oud Swans spul en recenter werk, sterk concert en helaas waren er maar een 150 liefhebbers ofzo.

August / Guiseppe Ielasi

Ik had Georg ook om een persoonlijke keuze gevraagd, een ideale manier om dingen te ontdekken en hij kwam met deze plaat op de proppen. Ik had van deze Italiaan al zijn plaat op het Häpna label gekocht die in mijn lijst van 2006 stond dus ik was wel benieuwd. Waar de vorige filmischer en meer griezel is, is deze -(tja ik weet geen beter woord)- Pastoraal. Vooral track 2 is van een verstilde schoonheid, zo mooi en de rest is ook sterk vooral in de combinatie van elektronica en gewone muziekinstrumenten blinkt Guiseppe uit.

Hoe het verder gaat met onze drie hartsvriendinnen uit de volksbuurt Yopougon van Abidjan? De ouders van Aya’s beste vriendin Adjoua moeten opzoek naar bewijzen dat de zoon van de bierbrouwer de echte vader is. Ondertussen probeert Aya’s andere vriendin Bintou nog steeds de prins op het witte paard te vinden. En Aya is als een baken van rust voor iedereen. Ze probeert de neef van Bintou te leren lezen en helpt de vriendinnen met oppassen of opmaken. Ondertussen komt haar vader in een lastig pakket omdat de bierbrouwer waar hij voor werkt moet bezuinigen. Als toetje krijg je nog wat recepten en gebruiken uit de Ivoorkust. Voor ons westerlingen vol met clichés over Afrika is het een openbaring hoe hetzelfde het allemaal eigenlijk is. De dunne losse pentekingen (is dat trouwens een trend? Larcenet, Rabaté etc.) van Oubrerie zijn to the point en de inkleuring van vooral de uitbundige textielpatronen zijn prachtig. Het is niet spannend of origineel maar wel heerlijk luchtig.
isbn 9789024528271

Émile Garreau is weduwnaar en trekt er graag op uit met zijn vriend Edmond om te gaan vissen en het leven te bespreken. Het blijkt dat Edmond aan het “daten” is, dit wekt Émile’s nieuwsgierigheid. Helaas komt Edmond plotseling te overlijden waardoor Émile kennismaakt met de laatste afspraak van Edmond. Onze hoofdpersoon krijgt hierdoor wroeging vanwege zijn overleden vrouw en gaat naar het woonhuis van zijn jeugd om zelfmoord te plegen. Hier maakt hij kennis met een stelletje hippies en ontdekt er zijn levensvreugde weer en op de terugweg ontmoet hij op een heel verassende manier een vrouw. Pascal Rabaté gooit het hier wat verhaal maar ook wat betreft tekenstijl op een totaal ander boeg. Waar “Ibicus” een historische strip is met een meer geschilder tekenstijl en één kleur is het hier breekbare lijnen met lichte kleuren en een heerlijk rustig verteltempo. Een heel verassend gevoelig strip zonder valse sentimenten en tranentrekkerij maar vol van leven en optisme!
isbn 978905492217